İnsülin Kullanan Diyabetli Bireylerde Kişisel İyi Oluşun Hipoglisemi Korkusuna Etki Durumunun Belirlenmesi

Abstract

ÖZ: Bu araştırmada; insülin kullanan bireylerde kişisel iyi oluşun, hipoglisemi korkusuna etki durumunun belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın evrenini 2019 Aralık- 2020 Temmuz Gazimağusa ve Lefkoşa Devlet Hastanelerinin Diyabet Polikliniğine başvuran, 584 diyabetli birey oluşturmuştur. Veriler Hasta Bilgi Formu, Hipoglisemi Korku Ölçeği ve Kişisel İyi Oluş İndeksi–Yetişkin Ölçeği ile toplanmıştır. Araştırmanın verileri; sayı, yüzde, ortalama ile gösterilmiş ve Mann Whitney-U ve Kruskal-Wallis H Testi ile değerlendirilmiştir. Diyabetli bireylerin yaş ortalamasının 57,27 ± 13,48, %50,7’sinin erkek, %47,3’ünün ilkokul mezunu, %76,6’sının evli, %57,2’sinin gelirinin giderine denk, %97,0’sinin sağlık güvencesinin olduğu belirlenmiştir. Diyabet tanısı süresi ortalama 16,6±9,61 yıl ve %52,2’sinin 2-10 yıldır insülin kullandığı, %54,2’sinin günde 1-2 kez insülin uyguladığı, %56,7’sinin aldığı diyabet eğitimini yeterli bulduğu, %65,7’sinin hipoglisemi konusunda eğitim almadığı, %62,7’sinin son altı ayda hipoglisemi deneyimi yaşadığı görülmüştür. Diyabetli bireylerin hipoglisemi korkularının (25.72±25.08) ile düşük, kişisel iyi oluşlarının ise (76,15±17,82) yüksek olduğu saptanmıştır. Her iki ölçeğin genel puanları arasında orta düzeyde negatif doğrusal bir ilişki bulunduğu, diyabetli bireylerin kişisel iyi oluş ölçeği puanları yükseldikçe, hipoglisemi korku ölçeği puanlarının düştüğü belirlenmiştir. Sonuç olarak: İnsülin kullanan bireylerin yaş, günlük insülin kullanma ve sağlık kontrolüne gitme sıklığı, diyabet nedeniyle hastaneye yatma deneyimi ve organ hasarı gelişmesinin her iki ölçek puanını etkilediği görülmüştür. Hemşirelerin diyabetli bireylerin tanımlayıcı özellikleri, hipoglisemi korkusu ve kişisel iyi oluşlarını standart yöntemlerle belirlemeleri, eğitimlerini buna yönelik planlamaları, bireylerin günlük kullandıkları insülin düzeyinin hipoglisemi korkusu ve kişisel iyi oluşlarına etkisinin belirlenmesi için geniş kapsamlı çalışmalar yapılması önerilir.

This study sought to determine the impact of personal well-being on the fear of hypoglycemia in individuals using insulin. The target population of the study comprised 584 individuals with diabetes who applied to the Diabetes Polyclinic in Gazimağusa and Lefkoşa State Hospitals between 2019 December - 2020 July. We collected the data via the Patient Information Form, Fear of Hypoglycemia Scale and Personal Well-Being Index–Adult Scale. We demonstrated the study data via number, percentage and mean and evaluated it via the Mann-Whitney U and Kruskal Wallis-H Test. We determined that the mean age of the individuals with diabetes was 57.27 ± 13.48 years and 50.7% of them were male, 47.3% were primary school graduate, 76.6% were married, 57.2% had income equal to expense and 97.0% had health insurance. The mean time of diabetes diagnosis was 16.6±9.61 years and 52.2% of them had been using insulin for 2-10 years, 54.2% used insulin 1 to 2 times a day, 56.7% found the diabetes training to be adequate, 65.7% had not trained on hypoglycemia and 62.7% had experienced hypoglycemia within the last six months. The individuals with diabetes had lower fear of hypoglycemia (25.72±25.08) and higher personal well-being (76.15±17.82). There was a medium negative linear correlation between the general scores of both scales and as the personal well-being scale scores of the individuals with diabetes increased, their fear of hypoglycemia scale scores decreased. As a consequence: Age, frequency of daily insulin use and going to a doctor, experience of being hospitalized due to diabetes and development of organ failure affected both scale scores in the individuals using insulin. It is recommended for nurses to determine the descriptive characteristics, fear of hypoglycemia and personal well-being of individuals with diabetes via standard methods and plan their trainings accordingly. Also it is recommended to conduct extensive studies to determine the daily insulin level used by individuals on their fear of hypoglycemia and personal well-being.