Kronik Obstrüktif Akciğer Hastalarında Kas Enerji Tekniğinin Klinik ve Fonksiyonel Düzeye Etkisi

Abstract

Bu çalışma, orta derece Kronik Obstrüktif Akciğer Hastalığı (KOAH) tanısı alan bireylede yardımcı solunum kaslarına uygulanan Kas Enerji Tekniği’nin (KET), primer olarak ağrı özellikleri, sekonder olarak klinik durum ve fonksiyonel düzeyleri üzerine olan etkisini araştırmak amacıyla gerçekleştirildi. Çalışmaya, Gaziantep Üniversitesi Şahinbey Araştırma ve Uygulama Hastanesi, Gazimağusa Devlet Hastanesi ve Lefkoşa, Dr. Burhan Nalbantoğlu Devlet Hastanesi Göğüs Hastalıkları Bölümü'ne başvuran, orta derecede KOAH tanısı almış, yaşları 35- 65 yıl arasında değişen toplam 52 birey (26'sı KET grubunda, 26'sı Kontrol Grubu'nda - KG) dahil edildi. Tüm bireylerde ağrı şiddeti (Görsel Analog Skalası, GAS), ağrının klinik özellikleri (Kısa Ağrı Envanteri, KAE), ağrı eşiği (Dijital Algometre) ve dispne (Modifiye Medical Research Council Dispne Skalası, MMRC) hareket korkusu (Tampa Kinezyofobi Skalası, TKS), kas kuvveti (Hand held Dinamometre, HHD) ve boyun kaslarının enduransı, el kavrama kuvveti (Handgrip), fonksiyonel kapasite (6 Dakika Yürüme Testi, 6DKY), günlük yaşam aktiviteleri (Glittre GYA), egzersiz önem algısı (Önem Skalası), egzersiz davranışları (Egzersiz Yarar ve Engel Ölçeği) ve kendine güven (Güven Skalası), postür (New York Postür Skalası) ve yaşam kalitesi (St. George Solunum Anketi ve SF-36 Kısa Form) tedavi öncesinde, tedavi sonrasında ve tedaviden altı hafta sonraki takip döneminde değerlendirildi. Lewit’in post-izometrik gevşeme yöntemine göre, KET grubundaki bireylere toplam 12 seanslık bir tedavi programı uygulandı. Bu tedavi, her kas için bir set olacak şekilde (her set üç tekrar içermektedir) yardımcı solunum kaslarına bilateral olarak, haftada üç gün ve dört hafta süresince gerçekleştirildi. Ayrıca, bireylere destekleyici bir ev egzersiz programı da verildi. Kontrol grubundaki bireylere ise, reçete edilen ev temelli egzersiz programını haftada üç kez ve dört hafta boyunca üç set halinde on tekrar uygulamaları istendi. Kontrol grubuna kıyasla KET grubunda tedavi sonrası ağrı özellikleri, dispne algısı ve kinezyofobi puanları başlangıca göre istatistiksel olarak anlamlı azalma tespit edildi (p<0,05). Tedavi sonrası KET grubunda servikal fleksör, sol-sağ rotatör, sol lateral fleksör kas kuvvetleri ile fleksör ve ekstansör kas enduransı, sağ taraf el kavrama kuvveti skorlarında istatistiksel olarak anlamlı artış gözlendi (p<0,05) ve bu artış 6 hafta sonra azalarak etkisini devam ettirdi (p<0,05). Kontrol grubuna kıyasla KET grubundaki bireylerde 6 DKY testinde yürüme mesafesi ve indirek oksijen tüketimi skorları istatistiksel olarak anlamlı artış saptanırken, Glittre GYA testi tamamlama süresinde istatistiksel olarak anlamlı azalma görüldü (p<0,05). KET grubunda egzersiz önem algısı, kendine güven, postür, egzersiz davranışları, sağlıkla ilgili yaşam kalitesi ve genel yaşam kalitesinde istatistiksel olarak anlam iyileşmeler gözlendi (p<0,05) ve tedaviden altı hafta sonra da etkisini devam ettirdi (p<0,05). Sonuç olarak, orta şiddette KOAH'lı bireylerde ev temelli egzersiz programına ek olarak uygulanan KET'in klinik sonuçlar ve fonksiyonel durum üzerinde olumlu etkileri olduğu görüldü. Bu çalışmanıın sonuçları, KOAH’lı bireylerin rehabilitasyon programlarına KET’in entegre edilmesinin faydalı olacağını göstermektedir. Anahtar Kelimeler: KOAH, Ağrı, Kas Enerji Tekniği, Kronik Boyun Ağrısı, Fonksiyonel Durum, Fiziksel Aktivite

This study aimed to investigate the effects of Muscle Energy Technique (MET) applied to accessory respiratory muscles, primarily on pain characteristics, and secondarily on clinical status and functional levels, in individuals diagnosed with moderate Chronic Obstructive Pulmonary Disease (COPD). A total of 52 individuals (26 in the MET group and 26 in the control group) aged between 35 and 65 years, diagnosed with moderate COPD and referred to the Department of Chest Diseases at Gaziantep University Şahinbey Research and Training Hospital, Famagusta State Hospital and Nicosia, Dr. Burhan Nalbantoğlu State Hospital, were included in the study. Pain intensity (Visual Analog Scale, VAS), clinical characteristics of pain (Brief Pain Inventory, BPI), pain thressold (Digital Algometer), dyspnea (Modified Medical Research Council Dyspnea Scale, MMRC), fear of movement (Tampa Scale of Kinesiophobia, TSK), muscle strength (Hand-held Dynamometer, HHD) and neck muscle endurance, handgrip strength (Handgrip), functional capacity (6-Minute Walk Test, 6MWT), activities of daily living (Glittre ADL Test), exercise importance perception (Importance Scale), exercise behaviors (Exercise Benefits and Barriers Scale), and self-confidence (Confidence Scale), posture (New York Posture Scale), and quality of life (St. George’s Respiratory Questionnaire and SF-36 Ssort Form) were assessed in all individuals before treatment, immediately after treatment, and six weeks post-treatment (follow-up period). Based on Lewit's post-isometric relaxation method, the MET group received a total of 12 treatment sessions, applied bilaterally to the accessory respiratory muscles. Each muscle was treated with one set comprising three repetitions, performed three times per week over four weeks. Additionally, participants were given a supportive home exercise program. The control group was instructed to perform the prescribed home-based exercise program three times a week, with three sets of ten repetitions for four weeks. In the MET group, statistically significant improvements were observed in pain characteristics, dyspnea perception, and kinesiophobia scores after treatment compared to baseline (p<0.05). Following the intervention, significant increases were found in cervical flexor, left-right rotator, and left lateral flexor muscle strength, as well as in flexor and extensor muscle endurance and right-hand grip strength (p<0,05). Although these gains slightly decreased at the six-week follow-up, they remained statistically significant (p<0.05). Compared to the control group, the MET group showed a significant increase in walking distance and estimated oxygen consumption in the 6MWT, along with a significant decrease in Glittre ADL test completion time (p<0,05). Additionally, the MET group demonstrated significant improvements in perceived exercise importance, exercise behaviors, self-confidence, posture, health-related quality of life, and overall quality of life, with these effects persisting at the six-week follow-up (p<0.05). In conclusion, when applied in conjunction with a homebased exercise program, MET yielded beneficial effects on clinical outcomes and functional status in individuals with moderate COPD. The findings of this study suggest that the integration of MET into rehabilitation programs may be beneficial for individuals with COPD. Keywords: COPD, Pain, Muscle Energy Technique, Chronic Neck Pain, Functional Status, Physical Activity