Tip 2 Diyabetli Hastaların Öz-Bakım Gücünün Değerlendirilmesi

Abstract

ÖZ: Bu araştırma; Tip 2 Diyabetli hastaların öz-bakım gücünün değerlendirilmesi amacıyla tanımlayıcı araştırma tasarımına uygun olarak yapılmıştır. Araştırmanın evrenini Aralık 2016-Mart 2017 tarihleri arasında Gazi Mağusa Devlet Hastanesi Diyabet Polikliniğine başvuran Diyabet hastaları oluşturmuştur. Araştırmaya katılmayı kabul eden ve araştırmaya dahil edilme kriterlerini karşılayan 210 hasta araştırmanın örneklemini oluşturmuştur. Araştırmada veriler “Hastaları Tanıtıcı Bilgi Formu” ve “Öz-bakım Gücü Ölçeği” kullanılarak toplanmıştır. Verilerin istatiksel analizinde Mann-Whitney U testi ve Kruskal Wallis H Testi testi kullanılmıştır. Araştırmaya katılan Tip 2 diyabet hastalarının % 50,5’i erkek, % 46,2’si 55-64 yaş ve üstü, % 79,5’ i evlidir. Hastaların % 42,4’ünün eğitim düzeyi lise ve üstü, % 39,0’u ev hanımı ve % 78,1’i eşi ile birlikte yaşamaktadırlar. Araştırmaya katılan Tip 2 diyabet hastalarının % 51,9’una diyabet tanısı konma süresi 1-5 yıl arasında olmakla birlikte, % 57,6’sına diyabet ile ilgili tedavi olarak diyet ve ilaç tedavisi birlikte önerilmiştir. Hastalarının % 56,7’ sine diyabet ile ilgili ilaç tedavisi olarak oral antidiyabetik ilaç önerilmiştir. Yine araştırmaya katılan Tip 2 diyabet hastalarının % 82,4’ü günlük ihtiyaçlarını tamamen kendisi karşılamakla birlikte, % 68,6’sı kendi kendine şeker ölçümü yaptığını belirtmişlerdir. Hastaların % 54,3’ü diyabet ile ilgili eğitim almışken, hastaların % 49,5’i aldıkları eğitimi hemşireden aldığını ifade etmiştir. Yapılan çalışmada Tip 2 Diyabet hastalarının Öz-Bakım Gücü Ölçeği toplam puan ortalamaları 123,54± 16,68 olarak bulunmuştur (min= 37, max=140). Hastaların öz-bakım gücünde farklılık yaratan faktörlerin “yaş” (P<.05), “cinsiyet” (P<.05), “eğitim durumu” (P<.05), “meslek” (P<.05), “diyabet tanısının konduğu süre” (P<.05), (Tablo:10), “diyabet ile ilgili önerilen ilaç” (P<.05), “kendi kendine kan şekeri ölçümü yapma durumu” (P<.05), “eğitim alma durumu” (P<.05), “önerilen tedavi şekli” (P<.05), “günlük kişisel ihtiyacı karşılama” (P<.05), olduğu saptanmıştır. Çalışma bulguları göz önüne alınarak, sağlık profesyonelleri tarafından, diyabetli hastaların bireysel özellikleri de göz önüne alınarak, özbakım davranışlarını geliştirmeye yönelik izlem ve eğitim programlarının yapılması önerilmektedir. Anahtar Kelimeler: Tip 2 Diyabet, Öz-bakım, Öz-bakım Gücü

This study was conducted in accordance with a descriptive research design for the assessment of self-care power of Type 2 diabetic patients. Diabetes patients who applied to the Gazi Famagusta State Hospital Diabetes Policlinic between December 2016 and March 2017 formed the universe of the research. 210 patients who agreed to participate in the study and met inclusion criteria were included in the study. Data were collected by using the "Introductory Information Form" and "Self-care Agency Scale". Mann-Whitney U test and Kruskal Wallis H test were used for the statistical analysis of the data. In the study, 50.5% of the patients with type 2 diabetes were male, 46.2% were 55-64 years and above, 79.5% were married. The education level of 42.4% of the patients was high school and higher, 39.0% were housewife and 78.1% were living with their wife. The study participants patients with type 2 diabetes 51,9%, although median survival for diagnosed with diabetes the duration between 1-5 years, 57,6% diabetes-related treatment in combination with diet and drug therapy have been proposed. Oral antidiabetic drugs were recommended for 56.7% of patients with diabetes. Type 2 diabetes is the most common type of diabetes in the United States. While 54.3% of the patients received education related to diabetes, 49.5% of the patients stated that they received education from the nurse. The factors that differ in the self-care power of the patients were determined to be, age (p<.05).5), “gender” (p<.05), “educational status” (p<.05), “profession” (p<.5), “duration of diabetes diagnosis” (p<.(Table 1). The prevalence of diabetes mellitus in patients with type 2 diabetes mellitus (p<0.01).5) “self-measurement of blood sugar” (p<.05), “educational status” (p<.05), “recommended form of treatment” (p<.05), “daily personal needs” (p<.05). In view of the findings of the study, it is suggested that health professionals should monitor and train programs to improve self-care behaviors, taking into consideration the individual characteristics of diabetic patients. Keywords: Diabetes, Type 2, Self-care, Self-care power