Down Sendromlu Çocuklarda Bilişsel Oryantasyon Temelli Aktivite Performansı ve İletimsel Eğitim Tedavi Yaklaşımlarının İnce Motor Beceriler, Aktivite ve Katılım Kısıtlılığına Etkileri

Abstract

ÖZ: Bu çalışma, Down Sendromlu (DS) çocuklarda Bilişsel Oryantasyon Temelli Aktivite Performansı tedavi yaklaşımı (CO-OP) ve İletimsel Eğitim (CE) yaklaşımlarının ince motor beceriler, aktivite ve katılım kısıtlılıkları üzerindeki etkilerini karşılaştırmak amacıyla gerçekleştirildi. Çapraz geçişli tek-kör randomize kontrollü olarak yapılan çalışmamıza 7-18 yaş arasındaki Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde (KKTC) kamuya bağlı özel eğitim kurumlarında örgün eğitim alan DS tanısı alan bireyler dahil edildi. DS’li 12 çocuk randomize olarak iki gruba ayrıldı. Birinci gruba CO-OP (n=5)), ikinci gruba ise CE (n=7)) tedavi yaklaşımı uygulandı. Her tedavi programı 12 hafta boyunca haftada 2 seans olarak uygulandı. 12 haftalık arınma süresi sonrasında gruplara uygulanan tedaviler değiştirildi. Değerlendirmeler tedavi öncesinde, tedavi sonrasında, arınma periyodunun sonunda ve ikinci tedavinin bitiminde yapıldı. İlk olarak Kanada Aktivite Performans Ölçeği (COPM) aracılığıyla bireyler için önemli olan ve performans zorlukları yaşadıkları aktiviteleri belirlemeleri istendi. İnce motor beceriler ve motor beceri performansı Dokuz Delikli Peg Testi (DDPT) ve Bruininks-Oseretsky Motor Yeterlik Testi 2. Sürümü’nün Çok Kısa Formu (BOT2-BF) ile ölçüldü. Gerçek aktivite performansı Performans Kalitesi Derecelendirme Skalası (PQRS) ile, algılanan performans Kanada Aktivite Performans Ölçeği (COPM) ile, aktivite ve katılım kısıtlılıkları COPM ve Hedef Erişim Ölçeği (GAS) ile çalışmaya kör bir araştırmacı tarafından değerlendirildi. Çalışma tamamlandığında ebeveyn memnuniyet formu ile çalışmamızda kullanılan tedavi yaklaşımlarına ilişkin geri bildirimler alındı. CO-OP ve CE yaklaşımlarının DS’li çocuklarda, PQRS ile ölçülen gerçek performansı düzelttiği belirlenmesine karşın CE’nin CO-OP’dan daha etkili olduğu bulundu (p<0,05). Bununla birlikte algılanan performans ve memnuniyetin ve motor beceri performansının geliştirilmesi, aktivite kısıtlılıklarının ve katılım sınırlılıklarının azaltılmasında her iki tedavi yönteminin etkileri istatistiksel olarak benzerdi (p>0,05). DS’li çocuklarda performansın geliştirilmesinde her iki tedavi yöntemi de etkili olmakla birlikte CE, CO-OP’dan daha etkilidir. Motor becerilerin geliştirilmesi, aktivite kısıtlılıklarının ve katılım sınırlılıklarının azaltılması açısından her iki tedavi yöntemi de kullanılabilir. Bulgularımızın desteklenebilmesi için DS’li çocuklarda daha geniş örneklemle paralel grup randomize kontrollü çalışmaların yapılması önerilir.

This study was performed to compare the effectiveness of Cognitive Orientation to Daily Occupational Performance (CO-OP) and Conductive Education (CE) approaches on motor skills, activity performance and participation in children with Down Syndrome (DS). Individuals between the ages of 7-18 and diagnosed with DS were included in the crossover, single-blind randomized controlled study. Total of 12 children were randomly divided into two groups. The first group (n=5) was received CO-OP, and the second group (n=7) received CE treatment in 2 sessions per week for 12 weeks in first period. After the 12-week washout, the treatments approaches were crossed and applied another 12 weeks in second period. Evaluations were made before and after treatment at the end of the washout period, and at the end of the second treatment period. They were asked to identify activities that were important to individuals with performance difficulties through the Canadian Activity Performance Scale (COPM). Fine motor skills and motor skill performance were measured with the Nine-Hole Peg Test (DDPT) and the Bruininks-Oseretsky Motor Proficiency Test Edition 2 -Brief Form (BOT2-BF). Actual activity performance and perceived performance were evaluated with the Performance Quality Rating Scale (PQRS), and the Canadian Activity Performance Scale (COPM) respectively. Activity and participation limitations were assessed with COPM and Goal Achievement Scale (GAS) by a researcher, who was blinded to the study. After the completion of the study, the parent satisfaction form was used for receiving feedback on the treatment approaches. CO-OP and CE approaches found to improve the actual performance measured by PQRS in DS children, however, CE was found to be more effective than CO-OP (p<0.05). There was not statistically significant difference in effects of both treatment methods in improving perceived performance and satisfaction, motor skill performance, and reducing activity and participation limitations (p>0.05). Although both treatment modalities were effective in improving performance in children with DS, CE was more effective than CO-OP. Both treatment methods can be used improving motor skills, reducing activity and participation limitations. In order to support our findings, parallel group randomized controlled studies with larger samples are recommended in children with DS.