Kranio-Serviko-Mandibular Dizilim Bozukluğu Olan Sedanter Bireylerde Skapulotorasik Egzersizlerin Postüral Stabilite, Kas Kuvveti, Kassal Endurans ve Propriosepsiyon Üzerine Etkileri

Abstract

Temporomandibular eklem disfonksiyonu (TMED) ve baş önde duruş toplumun büyük çoğunluğunda görülen ve halk sağlığını etkileyen problemlerdir. Bu çift kör randomize kontrollü çalışmanın amacı, kranio-serviko-mandibular (KSM) dizilim bozukluğu olan sedanter bireylerde servikal postür düzeltici egzersizlere ek olarak uygulanan kuvvetlendirme, proprioseptif ve stabilizasyon egzersizlerini içeren skapulotorasik egzersizlerin postüral stabilite, propriosepsiyon, izometrik kas kuvveti, derin servikal fleksör kasların enduransı ve mandibular fonksiyonlar üzerine olan etkinliğini incelemektir. KSM dizilim bozukluğu olan 49 katılımcı randomize olarak skapulotorasik egzersiz grubuna (n=24) ve kontrol grubuna (n=25) atandı. Skapulotorasik egzersiz grubu, sekiz haftalık servikal postür düzeltici egzersizler ve ilerleyici kuvvetlendirme, propriyosepsiyon ve stabilizasyon egzersizleri ile izlendi. Kontrol grubu ise sekiz haftalık servikal postür düzeltici egzersizler içeriyordu. Tüm katılımcılar tedavi öncesi (T0), tedavi sonrası 8. hafta (T1) ve tedavi sonrası 12. hafta izlem (T2) şeklinde üç kez değerlendirildi. Çalışmada baş önde duruş için kraniovertebral açı ölçümü; TMED şiddeti için Fonseca Anketi ve Helkimo Klinik Disfonksiyon İndeksi; postüral stabilite için PROKIN-PK200W* cihazı; propriosepsiyon için temporomandibular eklem pozisyon hissi (TMEPH) ve servikal eklem pozisyon hissi (SEPH) hata oranı; TME depresör, servikal fleksör, ekstansör ve lateral fleksör izometrik kas kuvveti için dijital dinamometre; DSF kassal endurans için kranioservikal fleksiyon testi; mandibular fonksiyonlar için mandibular fonksiyon bozukluğu anketi değerlendirmeleri kullanıldı. Grup içi karşılaştırmalarda kraniovertebral açı, TMED şiddeti, TME depresör, servikal fleksör ve ekstansör kas kuvveti, derin servikal fleksörlerin kassal enduransı ve mandibular fonksiyonların T1 ölçüm sonuçları, her iki grupta da başlangıç ölçümlerine oranla anlamlı düzeyde daha iyi bulundu (p<0.05). Buna karşılık postüral stabilitenin medio-lateral (ML) salınım miktarı dışındaki parametrelerinde, TMEPH’de, SEPH hata oranında, servikal sağ ve sol lateral fleksör kas kuvveti ölçüm sonuçlarında sadece skapulotorasik egzersiz grubunda istatistiksel olarak anlamlı derecede iyileşme bulundu (p<0.05). Gruplar arası karşılaştırmalarda bütün parametrelerde T0 sonuçları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu (p>0.05). Buna karşılık kraniovertebral açı, TMED şiddeti, ML salınım miktarı dışındaki postüral stabilite parametreleri, TMEPH, SEPH hata oranı ve TME depresör kas kuvveti ölçümlerinin T1 ile T2 sonuçlarında iki grup arasında skapulotorasik egzersiz grubu lehine anlamlı farklar olduğu görüldü (p<0.05). Çalışmamız, KSM dizilim bozukluğunun tedavisinde servikal postür düzeltici egzersizlerin yanı sıra, programa kuvvetlendirme, propriosepsiyon ve stabilizasyon egzersizlerini içeren skapulotorasik egzersizlerinin de eklenmesiyle daha iyi sonuçlar elde edilebileceğini göstermiştir. Anahtar Kelimeler: Temporomandibular Eklem Disfonksiyonu, Baş Önde Duruş, Kranio-Serviko-Mandibular Sistem, Postüral Stabilite, Propriosepsiyon, Skapulotorasik Egzersiz

Temporomandibular joint dysfunction (TMJD) and forward head posture become a common public health problem. This double-blind randomised controlled study aimed to determine the effects of scapulothoracic exercises added to cervical postural correction exercises for improving postural stability, TMJ and cervical region functions in sedentary individuals with cranio-cervico-mandibular (CCM) malalignment. Forty-nine participants with CCM malalignment were randomly assigned to the scapulothoracic exercise group (n=24) and the control group (n=25). Scapulothoracic exercise group included progressive strengthening, proprioceptive and stabilization exercises. All participants were assessed before treatment (T0), at the end of the 8th week treatment period (T1) and at the 12th week posttreatment followup (T2). Craniovertebral angle was measured to detect forward head posture. Fonseca Questionnaire and Helkimo Clinical Dysfunction Index were used for the severity of TMJD. The postural stability was measured using the PROKIN-PK200W* device. Temporomandibular joint position sense (TMJPS) and cervical joint position error test (CJPET) were employed for the evaluation of proprioception. A digital dynamometer was used for TMJ depressor, cervical flexor, extensor, and lateral flexor isometric muscle strength. Deep neck flexors endurance was evaluated with a craniocervical flexion test, and a mandibular function impairment questionnaire was used for mandibular functions. There was no statistically significant difference between groups for baseline (T0) results in all parameters (p>0.05). In intra-group comparisons, a statistically significant improvement from T0 to T1 in craniovertebral angle, TMJD severity, TMJ depressor, cervical flexor and extensor muscle strength, deep neck flexors endurance and mandibular functions (p<0.05). Scapulothoracic exercise group was also found to have a significant improvement from T0 to T1 in TMJPS, CJPET, cervical right and left lateral flexor muscle strength and postural stability (p<0.05), except mediolateral (ML) sway (p>0.05). There were significant differences in favor of scapulothoracic exercise group between the two groups in the T1 and T2 results in craniovertebral angle, TMJD severity, TMJPS, CJPET, TMJ depressor muscle strength and postural stability parameters, (p<0.05) except ML sway (p>0.05). Our study has shown that adding scapulothoracic exercises, including strengthening, proprioception and stabilization exercises to the program in addition to cervical posture correcting exercises can provide better results in the treatment of CCM malalignment. Keywords: Temporomandibular Joint Dysfunction, Forward Head Posture, Cranio-Cervico-Mandibular System, Postural Stability, Proprioception, Scapulothoracic Exercise